Selecteer een pagina

HETISMARG

Een stukje over rouwen, ziekte en m’n broer

Geplaatst in: Persoonlijk & Rouwen

Weten dat iemand doodgaat, maakt de pijn van het daadwerkelijke moment niet minder heftig. Rust vinden in het feit dat hij geen pijn meer heeft, maakt het niet makkelijker om te accepteren dat ik hem straks nooit meer ga zien. Dat ik nooit meer gek word van z’n gewauwel en nooit meer zal horen “Hey Margo, kan jij eens kijken…” en dan een vraag over z’n telefoon, of een polo die hij wilde kopen of mijn mening over een paar schoenen. Ik werd er toen tureluurs van, nu zou ik er nog wel 1000x naar kunnen luisteren.

De dood brengt twijfel. Had ik meer… moesten we niet… twijfel leidt naar schuldgevoelens. Maar diep in ons hart weten we allemaal: hij had dit nooit kunnen winnen. Eerder maanden dan jaren, zei de professor, en deze man is niet voor niks een expert. Die klootzak had gelijk. Het is net geen jaar geworden.

Mijn bijzondere broertje had een bijzondere tumor: en wel de meest zeldzame en kwaadaardige in zijn soort. Wij vonden maandenlang dat hij er zo goed bij zat, maar als je nu foto’s terugkijkt zie je dat de aftakeling heel geleidelijk is gegaan. Hoe z’n blik was in het begin, dat hij begin dit jaar nog aan tafel ontbeet, z’n boterhammen smeerde, nog op een laptop zat te klooien. Maar als je er middenin zit, heb je het niet zo door. Zulke normale dingen kon hij na een paar maanden niet meer. Nu je er als een helikopter boven zweeft, over die maanden, zie je het helder. Die tumor brak hem langzaam af. En de laatste maand megahard.

Ik heb nooit een groot verlies gekend en heb ook nooit direct met kanker te maken gehad in m’n eerste kring. En nu kregen we beiden in 1 jaar.

Geschreven op 18-10-2021, 2 dagen na z’n overlijden